போதும்...

வட்ட முழு நிலவு தேவையில்லை -
உன் எழில் முகம் காண...
அமாவாசை காரிருளே போதும்!!

எங்கே??

நிலவொளியினின்று நிலத்தில் இறங்கிய
பாதம் சென்ற திசை தேடி - மனம்
திசை மாறிப் போனதென்ன!!

கடலலையில் அவன் நினைவும்
கலந்தே தான் அடிக்கின்றதோ??

இளங்காற்றின் தீண்டலிலே அவன்
ஸ்பரிசமும் நிறைகின்றதோ??

பூக்களின் இதழ் விரிகையிலே
அவன் புன்னகையே பூக்கின்றதோ??

நீரோடை சலசலப்போ - என்
மன்னவனின் பேச்சொலியோ??

கண்ணாடியில் என் பிம்பம்
அவனுருவாய் ஆனதென்ன??

கேள்விகளுக்கு விடை தேடி - என்
உயிர் பறந்து போனதெங்கே??

விடை கொண்டு சேர்த்ததோ
என்னவனின் உயிரன்றோ!!!

எதற்கு???

கடற்கரை மணலில் உன் கால் தடம்
என் நினைவினில் ஏனோ நிலைத்திடும்...
நீ குப்பையென கசக்கிய தாள்கள்
உன் ஞாபகமாய் என்றும் நின்றிடும்...
மை தீர்ந்த பேனா நீ தூக்கி எறிய
அது என் செல்வமாய் ஏனோ மாறிட...
உனக்கு தேவை நீங்கிய குப்பைகள் எல்லாம்...
ஏனோ என் காதல் கோபுரத்தின் கலசங்களாய்!!!
உன் சிறு ஓரப் பார்வை...
அந்த மௌனப் புன்னகை...
ஒற்றைச் சொற்கள்...
அனைத்தும் என் பொக்கிஷமாய்!!!
சின்னச் சின்னதாய் உன் சின்னங்கள்...
சேமிக்கிறேன் என் நெஞ்சில்...
உன்னிடம் மொழியத்தான் வழியில்லை...
என் நாவில் ஏனோ மொழியில்லை...
பெண் மனம் புரியாதா உனக்கு??
இன்னும் மௌனம் நம்மிடையில் எதற்கு?

மறதி

காதலை உறுதி செய்த
காதலர் தினத்தை மறக்கவில்லை...
"கடலையோடு இதையும் போடுங்கள்!"
என்று சொன்ன சுண்டல் பையனையும் மறக்கவில்லை...
"இப்பவாவது கிளம்புங்களேன்!" என்று
கெஞ்சிய பூங்கா காவலாளியை மறக்கவில்லை...
"மனசுக்கு பிடிச்சவளுக்கு பிடிச்ச
மல்லிப்பூ வாங்கி குடு சார்!"
என்று சிரித்த பூக்காரம்மாவையும் மறக்கவில்லை...
ஆனால் காதலித்து கரம் பிடித்த இருவரும்
திருமணத்தின் பின் காதலைத் தான் ஏனோ மறந்து விடுகிறார்கள்!!!

உறக்கம்

ஆயிரம் இரவுகள் வந்தாலும்
நீ இன்றி உறக்கம் மட்டும் வருவதில்லை!!!
அருகில் நீ இருந்தாலும் - என்
இதயம் ஏனோ உறங்குவதில்லை!!!